مقصد نوزدهم در سكنى و رقبى و عمرى است و مقصود از اين سه عبارت يكى است ، پس ثمرهء هر يك تسليط مالك است شخص را بر استيفاء منفعت از عين تبرّعا در مدتى كه شرط و قرارداد نمايد در ضمن صيغه با بقاء عين در ملك مالك . پس اگر منفعت را مقرون بسازد به عمر ، خواه مقيد شود به عمر ساكن يا به عمر مالك ، آن را عمرى گويند . و اگر مقيد بسازد منفعت را به سكنى نمودن در آن مسكن ، آن را « سكنى » گويند . و اگر مقيد بسازد استيفاء منفعت را به مدت معينه ، آن را رقبى گويند . بلى در رقبى و عمرى اسكان معتبر نيست بلكه استيفاء منفعت در آن معتبر است ، خواه متعلق آن مسكن باشد يا غير آن ، و اما در سكنى پس متعلق آن نمىشود مگر مسكن ، و فرق ميانهء رقبى و عمرى اقتران به مدت معينه است در رقبى و به عمرى است در عمرى اگر چه هر يك اطلاق بر يكديگر نيز مىشوند ظاهرا . و بالجمله ، موقوف است تحقق هر يك بر اجراء صيغه كه مشتمل باشد بر ايجاب و قبول ، پس مالك كه موجب است در سكنى مىگويد : « أسكنتك هذه الدار مثلا مدّة عمرك أو عمرى أو شهرا » ، و ساكن